Bazen İnsan Ailesini İkinci Kez Bulur
Ben bir cami avlusuna bırakılalı 37 yıl olmuştu ablam beni bulduğunda. Ben bunu 10 yıl önce öğrenmiştim. Babam anlatmıştı beni nasıl evlat edindiklerini. Gerçek ailemi hiçbir zaman da merak etmedim açıkçası… Beni istemeyenleri niye merak edecektim ki… Ama kardeşinin olması çok farklıymış. Bunu ablamla tanışınca anlamıştım. Beni doğuran annem ölmüş ne yazık ki. Ne yazık ki diyorum çünkü o beni cami avlusuna bırakmamış. Annemden sonra beş kere daha evlenen beş çocuğu daha olan şu an sağ olan babam bırakmış. Beni bir televizyon programı aracılığıyla ablam buldu. Önce bir korktum ablam beni niye arıyor diye sonra olanları duyunca iyi ki ablam o programa çıkmış dedim. Benim biyolojik babam maşallah her çiçeğe konmuş. Ondan ona ondan ona… Maddi durumu da bayağı iyiymiş aslında.
Beni annemden intikam almak için bırakmış cami avlusuna. Bahanesi ise hapse girecektim çocuğu kime bırakacaktım olmuş. Yunusu nereye bıraktın diye her sorduklarında da bulunmamam için türlü yalanlar uydurmuş. Yok, sarhoştum hatırlamıyorum yok karakola bıraktım yok jandarmaya bıraktım yok tren istasyonuna bıraktım. Annem dediği her yere gitmiş araştırmış ama sonuç alamamış. En sonunda da üzüntüden kanser olmuş yıllarca tedavi görmüş. Kanser tam iyileştim derken hep tekrarlamış. Kanser üçüncü kez tekrarladığında da maalesef tedavinin ağırlığını kaldıramayıp ciğerleri iflas edince vefat etmiş. Annem ablama ben ölürsem kardeşini bul diye vasiyet etmiş. Ablamı annemle annemin ikinci eşi Hamza Amca büyütmüş. Hatta Hamza Amca ablamı nüfusta üstüne geçirmiş babam zaten ablamı arayıp sormadığı için izin vermiş Hamza Amcanın kızı olmasına. Hamza Amca ablamı gerçekten çok seviyor. Ablamlar Hamza Amca ile altlı üstlü aile apartmanında oturuyorlar. Hamza Amcayı ben de çok sevdim. Annem ve babam da Hamza Amcayı çok sevdiler, bir kardeşimiz daha oldu dediler. Beni büyüten annem ve babam sağ olsun beni çok sevdiler ve hiçbir şeyimi eksik etmediler. Büyüdüm başarılı bir aşçı oldum onların sayesinde. Annem ve babam, ablam beni bulunca kızımız yoktu bir tane de kızımız oldu ne güzel dediler.
Babama gelince ise ona bir türlü ısınamadım. Beni bulan televizyon programının sunucusu niye çocuğunuzu bıraktınız beyefendi diye sorduğunda türlü bahaneler uydurdu. Hapse girebilirdim, ikinci eşim de bakmak istemedi ailemden kimse sahip çıkmadı gibi gibi. Hapse de girmemiş zaten.
Beni cami avlusuna bırakan adamın yani babamın yüzüne baktığımda içimde bir sevgi filizlenmedi. Belki de filizlenemezdi. Çünkü bir çocuğun hayatındaki en önemli yıllar çoktan geçmişti. Onun yerini, bana soyadını veren, elimi tutan, ateşim çıktığında başımda bekleyen insanlar doldurmuştu.
Ama yıllar sonra şunu fark ettim:
Ben aslında terk edilmiş bir çocuk değildim.
Bir adam tarafından bırakılmıştım ama başka iki insan tarafından sımsıkı tutulmuştum.
Beni büyüten annem ve babam sayesinde sevgisiz büyümedim. Eksik büyümedim. Kimsesiz büyümedim.
Ablam hayatıma girdikten sonra ise kalbimde eksik olduğunu bilmediğim bir kapı açıldı. Yıllarca varlığından habersiz olduğum bir kardeşin sevgisiyle tanıştım. Annemin beni aramaktan hiç vazgeçmediğini, ölürken bile adımı andığını öğrendim. Meğer dünyadan göçüp giderken bile beni düşünen bir annem varmış.
İşte o gün içimdeki bütün kırgınlıkların yönü değişti.
Artık geçmişe değil, bana verilen sevgilere bakmaya başladım.
Bugün dönüp arkama baktığımda şunu söyleyebiliyorum:
Bir cami avlusunda başlayan hikâyem aslında bir kayboluş hikâyesi değilmiş.
Bu, beni aramaktan vazgeçmeyen bir annenin, vasiyetini yerine getiren bir ablanın, beni evlat değil öz evlat gibi büyüten bir anne ile babanın hikâyesiymiş.
Kan bağı insanı dünyaya getiriyor belki…
Ama gerçek aile, seni büyüten, seni koruyan ve seni seven insanlar oluyor.
Ve annem haklıydı.
Ablam beni bulunca ailemiz gerçekten büyüdü.
O gün annem gülümseyerek,
“Bir tane de kızımız oldu.”
Demişti ya ben de o gün anladım ki bazen insan bir aileyi kaybetmiyor…
Yıllar sonra ikinci kez buluyormuş.
About The Author
