HEVES LOKANTASI
Öğle vakti.
Acıkmışız. Çıkıp hem bi’ hava alalım, hem de karnımızı doyuralım.
Hani, vardı ya, aç karna oynamayan bi hayvan arkadaş?😁
Hah, işte o hesap…
Neyse, hadi diyorum Sibel’e, nereye gidiyoruz?
Her zamanki yere diyor.
Sonbaharın esintisi, yaz sıcaklarının acısını çıkartır gibi, tenime usul usul değdikçe içime çekiyorum mis gibi havayı. Mis gibi dediysem, İlçede tozun dumanın haddi hesabı yok da, Allahtan bu civarda iş makinaları aktif değil şimdilik.
Yolu uzatırcasına aheste aheste yürüyerek, depremden sonra çarşının ayakta kalan tek lokantasına varıyoruz. Genellikle hınca hınç doludur içerisi. Kaldırımın üstüne bir kaç masa koymuşlar, buraya oturalım diyor Sibel. Çok işime gelmiyor, içeri doğru yöneliyorum.
Girişte, kasanın yanındaki küçük masa boş. Çantalarımızı bırakıp, tezgahtan yemeklerimizi seçiyoruz. Yerime dönerken, en uçtaki küçük masada tek başına oturan amca çekiyor dikkatimi. Nasıl iştahla kaşıklıyor tek çeşit sulu yemeğini… hele bir ekmek banıp, keyifle ağzına atışı var ki, imreniyorum, acıktığımı daha çok hissediyorum bir de…
Daha yemeğimiz gelmeden, bizim amca, doymuş olmanın keyfiyle kasaya hesap ödemeye geliyor. Elini cebine atıyor, gerine gerine bir yüzlük çıkartıp uzatıyor kasiyere. Üstten bakışlarla süzmeye başlıyor. Para üstü beklediği belli. Kasiyere bakıyorum, o da aynı beklentide sanki. Seyrediyorum;
+Amca borcun yüzyirmi lira,
-Neyyyhh!
+Yüzyirmi, yüzyirmi. Yirmi lira daha vereceksin.
Yüzü düşüyor amcanın. Az önceki neşesinden eser kalmıyor. Başını sağa sola sallayarak;
“Keşkem yemeseydim” diyor, derin bir pişmanlıkla!
Şalvarının cebinden irili ufaklı olanca parasını çıkartarak, içinden bir yirmilik çekip atıyor kasiyerin önüne, söylenerek çıkıyor lokantadan.
Yemeklerimiz geliyor o arada.
Amcanın ilk gördüğüm keyifli hallerini düşünüyorum, kursağında kalan yemeğini ve hevesini sonra…
Bir yemeğime bakıyorum, bir Sibel’e, bir kasiyere…
Meclisteki sudan ucuz şatafatlı yemekler geliyor aklıma. Beş yıldızlı otellerde çöpe giden akla hayale gelmez açık büfe menü. Sadece dönerci dükkanının vitrinini seyrederek doyan kağıt toplayıcı çocuk. Zeytin ekmekle gününü gün eden altı kişilik Dereli ailesi ve dışarıda keyifle yediği öğle yemeği zehir zıkkım olan canım amca ile gördükleri karşısında yedikleri boğazına dizilen Sibel’le, Filiz’i…
Canım sıkılıyor! Bırakıyorum çatalı, bıçağı. İçimden, İnsanları açlıkla terbiye eden bu adaletsiz dünya düzenine, ağza alınmayacak küfürler savuruyorum!
Neyse, çay getir oğlum Nuri,
Demli!
Filiz GANİDAĞLI 🌱
Ekim-2023/Pazarcık
About The Author
