Gülistan/Ceyda TÜRKKAŞ
Yıl 2012. Şırnak Uludere’ye Türkçe Öğretmeni olarak atandığım haberine alışmaya çalıştığım, valizime sevincime karışık tereddütlerimi katıp yollara düştüğüm bir eylül sabahı. İlk göreve başlayan her öğretmenin duyduğu o nesiller yetiştirme heyecanı. Kulaklarımda, öğretmen lisesinde en derin hislerimle bağıra bağıra söylediğim Öğretmen Andı.
Uzun ve yorucu yolculuğun ardından geniş bahçeli bir okul karşısında buldum kendimi. Bahçede koşuşturan çocuklar, Atatürk büstü yanında dalgalanan Türk bayrağı içimi ısıttı. Bahçeye adımımı atar atmaz usulca yanıma bir çocuk yanaştı. Arkadaşları oynarken o kenarda oturuyordu. Kara kuru, çelimsiz, bembeyaz yüzlü bir kız çocuğu. “Örtmen misin sen?” “Evet, adın ne senin?” “Gül.. Gülistan benim adım. Annemin adı.” Gözleri hem gülüyor hem ağlıyor gibiydi. Belli ki bir hikaye vardı Gülistan’ın ardında. Sonra öğrendim ki hem öksüz hem hastaydı Gülistan. Çok hastaydı. Doğuştan taşıdığı bir kan hastalığıydı onunki. Sekiz yaşında kaybettiği annesinden sonra daha da ilerlemişti. Çaresi yok diyordu doktorlar.
İlk dersimiz sonrası “Örtmenim, biliyor musunuz annemin saçları da sizin gibiydi. Ben tarardım.” dedi Gülistan. Dedi, hızlıca sarıldı ve utanmış halde koşarak gitti. Allah’ım bu yük bu çocuğa çok ağır değil mi? Ah Gülistan. Öğretmenliğimin iç sızısı.
Bana öğretmenlikle birlikte anne olmayı öğretti Gülistan. Hafta sonları lojmana gelir, gelirken zor taşıdığı zayıf kollarıyla yaptığı pasta börekleri getirirdi. “Senin için yaptım örtmenim.” derdi. “Güneşle kalktım senin için süsledim, beğendin mi?” Yaşı on bir ama ruhu beşti Gülistan’ın. Bir gün lojmanda otururken bana kuaförcülük oynamayı teklif etti. Tanıştığımız ilk gün söylediği söz geldi aklıma. “Örtmenim, annemin saçları da sizin gibiydi…” Tamam dedim Gülistan, oynayalım. Gülistan tarağı eline aldı, saçlarımı taramaya başladı. Sonrası Gülistan’ın belli etmemeye çalıştığı iç çekişleri, titreyen elleri, yere büktüğü dizlerine dökülen gözyaşları… Kim bilir aklında hangi anıları. Ah Gülistan, Gülistan’ım.
Derste sorduğum soruları bilemediğinde beni üzmekten korkardı. “Sen anlattıydın da örtmenim, ben anlamadıydım.” der beni avutturmaya çalışırdı. Tüm yazılı kağıtlarının kenarları, çizdiği çiçekler kokardı. Saçlarımızı tarayıp kulağımıza çiçek takmayı unutmadığımız hafta sonlarımız vardı bizim. Bahar geldiğinde Gülistan’ın papatya taçlarıyla süslenen hafta sonlarımız. Lojman camından yokuşu koşa koşa çıktığını gördüğümde nefes nefese kalışına üzüldüğüm, yanımda bir şey olacak diye içim pırpır ederek vakit geçirdiğimiz, ne kadar kötü hissetse de evdekilere “iyiyim” deyip gelmeyi ihmal etmediği, Şenoba’daki küçük arkadaşımla dolu hafta sonlarımız.
Hem kısacık, hem upuzun bir yıl geçirdim Şenoba’da. Yüreği karşılıksız sevgi dolu, vatana bayrağa sevgisi “benim” diyenden çok insanlar tanıdım. Vakit geldi, ayrıldım. Gülistan’la konuşmalarımız, yazışmalarımız azaldı. Duydum ki hastalığı ilerlemişti. Bir gün telefon çaldı. Bir haber: “Gülistan öldü.” İçimden bir şey aktı gitti. Gülistan, ölebilir miydi? Son günlerde iyiden iyiye hastaymış, ölümü bekleniyormuş. Ama her ölüm erken ölümdür derler. Gülistan’ın ipek saçları toprağa nasıl düşerdi.
Baş sağlığı dilemek için ablasını aradım. Hangi kelime teselli edebilir ki gencecik bedenin gidişini. Ablasının söyledikleri içimde ölümü ölümsüz, öğretmenliği tarifsiz kıldı. “Hocam” dedi. “Gülistan fotoğrafınızla birlikte tarağınızı saklardı.” Yüreğimde bir ılıklık… Fotoğraf hangi fotoğraf, tarak hangi tarak hiç bilmiyorum. Kim bilir hangi hafta sonunun izleri. O an hissettiğim en güçlü şey saç diplerimdeki sızı oldu.
Gülistan, Gülistan’ım. Melek kızım. Yerin cennet olsun. Ellerinde annenin saçları, saçlarında papatya taçları…
About The Author
