nefha

Dalıp dalıp gidiyorum yine

Yorgun ve kimsesiz çöllere

Yanımda kaybolan ben

Ve ardımda esrara gebe kalbim

Aklımda o aşk

Yakıp yakıp kül eden

Külleriyle uçup uçup savrulan

Belki de dirilişe tohum

Belki de geleceğe

Belki de kendime nüve

 

Dalıp dalıp gidiyorum yine

Yorgun ve kimsesiz deryalara

İçime çekip her damlasını

Susuyorum kendime

Gözlerime dolduruyorum katre katre

Aşk şerbetini usul usul

Yetmez diyorum bir daha bir daha

Kulaklarım aşkla dolu

Kalbim vuslata serseri

 

Dalıp dalıp gidiyorum yine

Ta Mevâ’ya

Kanat çırpışlarını duyuyorum

Aşka köle meleklerin

Hu, hu diyen dilsiz, elsiz, kolsuz

Melekleri selamlıyorum

Ruhuma nefha nefha

Aşkı üflüyorlar

Ve bir dirilişe uyanıyorum

About The Author

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir