Acılarıma Çal Bir Merhem
Acılar birikir sinemde direk gibi
Hani çatıyı tutan güç
Yıkılmaya engel
kavi bir direniş damarlarında
Güçlü tutar hep
Derme çatma girdaplar, sert esen poyraz
Ne de kar tufan
Acılar çoğalır sinemde biriken yaralar
Kabuk bağladı zambak yaraları
Dere kenarında baharın ilk günlerinde
Goncaya durdu güller raihası zambak
Tellerinde usulca yatak bulur bülbüle nispet
eller uzanır zarif boyunlarına
Can çekişen İnsanlık acılar biriktirir
Söylemler tutuşur
Revan olur susturulmuş vicdanlar
Her gün yeniden
Bıkmadan ve yorulmadan
İstençlerini kazır bazalt taşına
Geçmişten geleceğe yol işaretleri
Yol bulmak isteyenlere
Kazılsın hendekler nasırlı ellerle
Yol bulmak için gerçeğe
Dur yolcu kabuk tutan yarama
Zaman karanlığında kayan yıldız gibi
Alıversin acılarımı kabuk tutan yarama
Çalı verilen merhem gibi
İnsanlık toz duman
Her taraf karanlık
Zaliminin gönlünde payitaht kurmuş
Her gün kan akmakta sağımızda, solumuzda
Nefretimiz içten içe yanar
Düşmandan çok içimizi yakar
Can çekişen insanlık acılar biriktirir
Ve katmerleşerek taşlaşır vicdanlar



Güzel şiir hoş tebrikler.
Мне было любопытно. Мне понравилось читать это после перевода на русский язык. Поздравляю поэта.