Duvarlara Sığmayan Aşk, Tahliye Süreci ve “Issız Şair”: Büyükçekmece’nin Şiirli Evi

0
Spread the love

ŞİİR DUVARA SIĞMAYINCA: BİR KİRACININ AŞKI, BİR EV SAHİBİNİN İMTİHANI!

Bir ev düşünün; duvarları tuğladan, sıvası hasretten, boyası aşktan, her köşesi şiirden yapılmış…

I. ŞİİR GELDİ Mİ NE DEFTER DİNLER NE DUVAR!

Ben de lise yıllarımda üniversiteye hazırlık kursuna gidiyordum. En arka sıradaydım. ve önümde bir kolon vardı. Derste sıkılıyor ve önümdeki kolonu duvarı şiir defterine çevirmiştim. Arkadaşlar, “Burası İbrahim’in köşesi” diyorlardı… bu olay bana bunu hatırlattı…  

Şiir dediğimiz şey tuhaf bir sevdadır. Kiminin gönlüne bir bahar sabahı düşer, kiminin gecesine yıldız olur. Kimisi sevdiğine iki satır yazıp rahatlar, kimisi bir ömür boyunca yazsa yine de içindekileri tüketemez.

Şair milletinin hâli de böyledir. Bir bakarsınız cebindeki kâğıda şiir karalar, bir bakarsınız peçeteye, gazete kenarına, otobüs biletine… Kâğıt biterse deftere, defter biterse masaya, masa biterse duvara yazar.

Yeter ki ilham gelsin!

Çünkü şiir gelince insanın aklına ilk gelen şey, “Acaba bunu nereye yazsam?” sorusu değildir. Asıl mesele, gönüldeki yangını kelimelere dökebilmektir. Hele bir de işin içine aşk, ayrılık ve hasret girmişse artık ne kalem yorulur ne de kelimeler tükenir.

Eskiden âşıklar sevdiklerinin adını ağaçlara kazırdı. Kimisi çeşme başına, kimisi köprü korkuluklarına, kimisi de okul sıralarına yazardı. Bugün teknoloji gelişti; herkesin elinde telefon, önünde bilgisayar, türlü türlü sosyal medya hesabı var. Şairlerimizin şiirlerini yayımlayabilecekleri internet siteleri, dergiler ve edebiyat platformları bulunuyor.

Ama anlaşılan, bazı şairlerimiz teknolojinin bu imkânlarını yeterli bulmuyor.

Onlar şiiri hâlâ duvara yazmayı tercih ediyor!

İşte İstanbul’un Büyükçekmece ilçesinde yaşanan son olay, bize şiir sevdasının nerelere kadar uzanabileceğini gösterdi.

Bir kiracı düşünün. Evin kirasını ödemekte zorlanıyor ama gönlündeki şiir borcu bir türlü bitmiyor. Duvarda boşluk gördükçe yazıyor, yazdıkça yeni bir boşluk arıyor. Salon yetmiyor, yatak odasına geçiyor. Yatak odası doluyor, mutfağa yöneliyor. Mutfak bitiyor, kapıya, pencereye, kombiye sıra geliyor.

Sonunda evin neredeyse bütün duvarları şiire teslim oluyor!

Öyle ki eve giren insan, kendisini bir konutta mı, şiir sergisinde mi, yoksa aşk ve ayrılık üzerine hazırlanmış bir edebiyat müzesinde mi bulduğunu şaşırıyor.

Burada aklımıza ister istemez şu soru geliyor:

Acaba şairimiz bir gün kendi evine sahip olsaydı ne yapardı?

Muhtemelen dört duvar ona yetmeyecek, bahçe duvarlarından başlayıp komşunun duvarına kadar şiir yazacak yer arayacaktı!

Şaka bir yana, şiir aşkı gerçekten böyledir. Bir kere insanın gönlüne düştü mü bazen defterleri doldurur, bazen kütüphaneleri, bazen de gördüğümüz gibi koskoca bir evi…

Fakat şiirin yazılacağı yer konusunda küçük bir ayrıntıyı hatırlatmakta fayda var: Şiirin sınırı olmayabilir ama kiralanan evin bir sahibi vardır!

II. EV SAHİBİ KİRACISINI ÇIKARDI, KARŞISINDA ŞİİR KÜTÜPHANESİ BULDU!

Olay İstanbul’un Büyükçekmece ilçesine bağlı Fatih Mahallesi’nde yaşandı.

Yaklaşık iki yıldır bir dairede kiracı olarak yaşayan ve haberlerde adı farklı biçimlerde aktarılan şair ruhlu vatandaşımız, ekonomik sıkıntılar nedeniyle aylarca kirasını ödeyemedi. Bunun üzerine ev sahibi yasal yollara başvurdu ve tahliye süreci başladı.

Buraya kadar anlatılanlar, ülkemizde sıkça karşılaştığımız kiracı-ev sahibi anlaşmazlıklarından biri.

Ancak bu hikâyeyi diğerlerinden ayıran asıl olay, kiracının evden ayrılmasının ardından ortaya çıktı.

Ev sahibi ve avukatı, tahliye edilen daireyi kontrol etmek üzere içeri girdiklerinde hayatlarında pek de kolay karşılaşamayacakları bir manzarayla yüz yüze geldiler.

Duvarlarda şiirler…

Kapılarda aşk sözleri…

Pencerelerde ayrılık cümleleri…

Mutfak dolaplarında hasret dizeleri…

Hatta kombinin üzerinde bile yazılar!

Bir evin dört duvarı âdeta devasa bir şiir defterine dönüşmüştü.

İşin ilginç tarafı, şairimizin ilhamı yalnızca salonla sınırlı kalmamıştı. Evin hemen her köşesi bu edebî faaliyetten nasibini almıştı.

Bizim şairimiz belli ki edebiyatta mekân sınırını tamamen kaldırmıştı.

Divan edebiyatında gazel, kaside ve mesnevi vardır. Halk edebiyatında koşma, semai ve destan bulunur. Modern edebiyatımızda serbest şiir vardır. Şimdi bunlara yeni bir tür eklemek gerekecek gibi görünüyor:

Duvar edebiyatı!

Üstelik bu yeni türün önemli bir özelliği var: Şair, eserini yazdığı mekânda bizzat yaşıyor. İstediği zaman şiirini okuyor, beğenmediği satırın üzerinden yeniden geçiyor, ilham geldikçe eserini genişletiyor.

Ne yayınevine ihtiyaç var ne matbaaya ne de kâğıda!

Ancak edebiyat açısından böylesine ilginç olan bu durum, ev sahibi açısından aynı derecede sevimli değildi.

Evin çeşitli bölümlerindeki yazıların maddi zarar oluşturduğunu belirten ev sahibi, avukatı aracılığıyla hukuki yollara başvurdu. Ödenmeyen kiraların tahsili ve evdeki zararın giderilmesi konusu da hukuki sürecin bir parçası hâline geldi.

Elbette ev sahibinin haklarını görmezden gelemeyiz. Bir insanın şiir yazma özgürlüğü, başkasının mülküne zarar verme hakkı anlamına gelmez.

Fakat olayın bir de edebiyat ve insan hikâyesi tarafı var.

Ev sahibi kapıyı açtığında karşısında beklemediği bir manzara bulmuş olabilir. Ama biz edebiyat meraklıları o fotoğraflara baktığımızda başka bir şey daha görüyoruz:

İçinde büyük bir yalnızlık birikmiş, duygularını anlatacak yer bulamayan ve sonunda duvarları kendisine sırdaş seçmiş bir insan…

III. UYURKEN MEŞHUR OLAN ŞAİR VE DUVARLARA SIĞMAYAN HASRETİ

Hikâyenin kahramanı, haberlerin yayımlanmasının ardından yaptığı açıklamalarla olayın arka planını anlattı.

Aslında onun yaşadıkları yalnızca şiir merakından ibaret değil.

İş yerini kentsel dönüşüm nedeniyle kaybettiğini, ekonomik sıkıntılarla karşı karşıya kaldığını, sevdiği kadından uzun süre ayrı yaşadığını ve bütün bu olayların kendisini derinden etkilediğini söylüyor.

Sevdiği kadının adı Nazik.

Görünen o ki, şairimizin kalbindeki hasret pek de nazik davranmamış!

Yaşadığı ayrılığın ve yalnızlığın etkisiyle bir gün duvara yazmaya başlamış. Sonrası kendiliğinden gelmiş.

Kendi anlatımıyla:

“Bir anlık refleksle başladı, sonra kendimi alamadım. Bir dörtlük yazarken ikincisi aklıma geliyordu, ardından üçüncüsü geliyordu.”

Şairimiz yalnızca kendi yazdıklarıyla da yetinmemiş; bir yerde beğendiği güzel sözleri de duvarlarına aktarmış.

Yani bu ev biraz kişisel şiir defteri, biraz da sevilen dizelerden oluşan özel bir antoloji hâline gelmiş.

Yazma sürecinin yaklaşık iki buçuk üç ay sürdüğünü anlatıyor. Bazen öylesine kendisini kaptırıyormuş ki saatlerce kalemi elinden bırakmıyormuş.

Duvarlarda yer kalmayınca tavana yönelmiş. Ama orada önemli bir teknik sorunla karşılaşmış:

“Tavana yazmak çok zor oldu.”

Doğrusu, edebiyat tarihimizde şairlerin şiir yazarken karşılaştığı güçlükleri çok okuduk. Kiminin kâğıdı yoktu, kiminin mürekkebi, kiminin şiirini yayımlayacak imkânı…

Ama şiir yazarken tavana yetişmekte güçlük çeken bir şairin hikâyesine pek sık rastlamıyoruz!

Şairimizin bir başka sözü ise meselenin insani yönünü özetliyor:

“Aşk, depresyon… Bana çok iyi geldi. Sanki psikiyatri gibi, bir anda terapi gibi oldu.”

Demek ki onun için yazmak yalnızca edebî bir faaliyet değil, aynı zamanda acılarını hafifletmenin, yalnızlığını paylaşmanın bir yoluydu.

Nitekim haberleri görünce şaşırdığını, uyurken bir anda tanınır hâle geldiğini anlatıyor.

Bir gece uyudu, sabah uyandığında Türkiye’nin konuştuğu şair olmuştu!

Üstelik bu şöhret için ne şiir kitabı yayımlamıştı ne imza günü düzenlemişti ne de edebiyat ödüllerine başvurmuştu.

Onu meşhur eden, geride bıraktığı dört duvar oldu.

Öte yandan şairimiz ev sahibinin yaşadığı mağduriyeti de kabul ediyor. Maddi durumu elverişli olsaydı evi boyatarak teslim edeceğini belirtiyor ve ev sahibinden özür diliyor.

Bu yaklaşımını da takdir etmek gerekir.

Zira şiirin hakkı başka, mülk sahibinin hakkı başkadır. Gönül borcu dizelerle ödenebilir ama kira borcunu ödemek için başka imkânlar gerekir.

Şairimize bir davetimiz var: Artık duvarlara değil, Simurg’a yazın!

Biz bu hikâyenin kahramanını, bütün yaşadığı sıkıntılara rağmen şiire ve yazıya duyduğu tutkudan dolayı kutluyoruz.

Elbette edebiyat yalnızca çok yazmak değildir. Şiir; duygu kadar işçilik, heyecan kadar estetik, ilham kadar emek ister. Fakat bütün bunların başlangıcında insanın içinde taşıdığı o yazma arzusu bulunur.

Şair arkadaşımızda bu arzunun fazlasıyla bulunduğu anlaşılıyor.

Kendisine buradan dostça bir çağrıda bulunmak istiyoruz:

Değerli şairimiz!

Şiir sevdanızı takdir ediyoruz. Gönlünüzdeki aşkın, hasretin ve yalnızlığın kelimelere dönüşmesini önemsiyoruz. Yeni şiirler yazmanızı, edebiyatla meşgul olmanızı ve bu güzel uğraşı sürdürmenizi diliyoruz.

Ancak küçük bir ricamız var:

Bundan sonraki şiirlerinizi lütfen duvarlara değil, bizim Simurg Edebiyat sitemize gönderin!

İnternet sitemiz simurgedebiyat.com, şiir ve edebiyat meraklılarının eserlerini paylaşabilecekleri bir kültür ortamıdır. Şiirlerinizi burada değerlendirmekten memnuniyet duyarız.

Üstelik internet sitemizin güzel bir avantajı da var: Şiir yazdığınız için ev sahibiyle mahkemelik olma ihtimaliniz bulunmuyor!

İstediğiniz kadar yazabilirsiniz; ne duvar boyası masrafı çıkar ne de kalem lekesi yüzünden kapı ve pencereler zarar görür.

Şiirlerinizi başka edebiyat dergilerine ve şiir sitelerine de gönderebilirsiniz. Böylece eserlerinizi yalnızca bir evin duvarları değil, çok daha geniş bir okuyucu kitlesi karşılar.

Şiirli ev yıkılmasın, mümkünse müze olsun!

Son olarak yetkililere, kültür ve sanat çevrelerine, özellikle de ev sahibine bir önerimiz var.

Fotoğraflarını gördüğümüz bu ev, alışılmışın dışında bir insan hikâyesinin mekânı hâline gelmiştir.

Duvarlarında aşk var, ayrılık var, özlem var, ekonomik sıkıntıların ve yalnızlığın bıraktığı izler var.

Üstelik bu ev, yalnızca birkaç dize yazılmış sıradan bir mekân değil; kapısından mutfağına kadar neredeyse bütün yüzeyleri yazılarla dolu, kendiliğinden ortaya çıkmış ilginç bir edebiyat ortamıdır.

Elbette bu satırların tamamını edebî birer şaheser olarak değerlendirmek mümkün olmayabilir. Zaten böyle bir iddiamız da yok.

Ancak önemli olan yalnızca şiirlerin edebî değeri değildir. Burada şiir ile insanın yaşadığı mekân arasında kurulmuş sıra dışı bir ilişki söz konusudur.

Bu nedenle, mülk sahibinin rızası ve binanın güvenlik durumunun uygun olması şartıyla, evin korunması, küçük bir şiir müzesine, bir edebiyat evine yahut şiir temalı bir kültür kafesine dönüştürülmesi değerlendirilebilir.

Hatta burası, şairlerin buluştuğu, şiir dinletilerinin yapıldığı, gençlerin edebiyatla tanıştığı mütevazı bir sanat mekânı hâline gelebilir.

Bina kentsel dönüşüm nedeniyle korunamayacaksa bile duvarların profesyonel biçimde fotoğraflanması, yazıların belgelenmesi ve bu ilginç hikâyenin bir dijital sergiyle yaşatılması mümkündür.

Kim bilir, belki bir gün insanlar Büyükçekmece’ye geldiklerinde “Şiirli Ev”i görmek isteyeceklerdir.

Böylece ev sahibinin başlangıçta karşılaştığı şaşkınlık, güzel bir kültür hatırasına dönüşebilir.

Bizim temennimiz budur.

Şair arkadaşımıza ekonomik sıkıntılarından kurtulacağı, gönül huzuruna kavuşacağı ve şiir yazmaya devam edeceği güzel günler diliyoruz.

Ama son sözümüzü de söylemeden geçmeyelim:

Şiirinizi yazın, aşkınızı anlatın, gönlünüzdekileri kelimelere dökün…

Yalnız mümkünse şiirlerinizi kendi defterinize, kitabınıza veya internet sitemize yazın. Çünkü şiirin tapusu olmaz ama evin tapusu olur!

Ve unutmayın: Şiir duvarları aşmalı, fakat duvarlara zarar vermeden…

ŞİİRLİ EVİN
DEFTERİBüyükçekmece’deki evin duvarlarından
okunabilen şiirler ve sözlerFotoğraflardan hazırlanmış kontrollü okuma nüshası
21 Kasım 2026Şiirli Evin Defteri • Fotoğraflardan okuma nüshası

OKUMA VE DÜZENLEME NOTUBu defter, evin duvarlarına ve kombisine yazılmış sözlerin kullanıcı tarafından sağlanan fotoğraflarla, haber fotoğraflarındaki daha okunaklı açılar karşılaştırılarak yazıya geçirilmesi amacıyla hazırlanmıştır. Her şiirin başlığı derleyen tarafından konmuştur; duvarda bulunan özgün başlıklar olduğu iddia edilmez.Yalnızca açık biçimde seçilebilen sözler alınmış; noktalama, büyük harf ve belirgin yazım yanlışları düzeltilmiştir. Okunamayan yerler köşeli ayraçla belirtilmiş, eksik dizeler tahminle tamamlanmamıştır. Duvarlarda başkalarından alınmış sözler de bulunduğu açıklandığından metinlerin tamamı kiracının özgün şiiri olarak sunulmamaktadır.Kaynak notları yalnızca okumanın hangi görüntüden yapıldığını gösterir; eserin şairine ilişkin kesin bir atıf oluşturmaz.

Şiirli Evin Defteri • Fotoğraflardan okuma nüshası

I. AŞK, HASRET VE BEKLEYİŞ

Bekleyeceğim

Bilmeni isterim ki:

Sana kavuşmak için,

[…]

Seninle yaşamak için,

[…]

Ne kadar beklemem

gerekirse

bekleyeceğim…

 

Kusura Bakma

Kusura bakma, çok beklettim.

Ama geldim, buradayım, yanındayım

diyebilecek miyim sana bir gün?

 

Sus, konuşma…

 

Nasıl Geçtiğini

Nasıl geçtiğini

benden

başkası

asla

bilmeyecek…

 

Mezarıma Gelecek

Sen biraz daha

bana gelmezsen,

hepsi mezarıma

gelecek…

 

Bir Gün

Nasıl özür dileyeceğimi

bilmiyorum.

Elbet…

 

II. SEVGİ VE HATIRALAR

Hayatıma Giren

Hayatıma giren

her insana değerlisin dedim,

ama özelsin demedim.

Ben herkese değer verdim,

ama sadece bir insana

“Sen özelsin.” dedim.

Özel olan o insanı

işte ben gerçekten sevdim.

O insan da bir tanem,

tabii ki sendin…

 

Sevginin Tarifi

Belki sevginin

tarifi olmaz ama,

ben seni, balım,

sensiz yaşayamayacağımı

anlayacak kadar sevdim.

 

Yorgunsun

Biliyorum, çok yorgunsun.

İnan, ben de çok yoruldum.

Ama pes etmemeliyiz.

Unutma, yaşamaya söz verdiğimiz

çok hayalimiz var, sevgilim.

III. DUVARA DÜŞEN KISA SÖZLER

Vicdan

Ben de böyle bir vicdan varken,

suçluya bile borçlu çıkarım.

 

Sevince

İnsan ezberleyince değil,

insan sevince güzelleşir.

[Devamı tam okunamıyor.]

 

Dünyanın En Ağır Yükü

Dünyanın en ağır yükü:

aklı sende olmayanı

ısrarla yüreğinde taşımak…

 

Güven

Sen bana sadece güven ver,

ben sana kalbimi, ömrümü, aşkımı vereyim.

[Devamı tam okunamıyor.]

 

Bir Tekrarı Olmayacak

Birbirimizin değerini bilmeyi

unutmayalım aşkım.

Çünkü bu hayat filmimizin

bir tekrarı daha olmayacak.

 

Mutfak Dolapları ve Yan Duvar, yapay zekayla üretilmiş

  • Aynı duvarın sol kısmındaki yazılar:

    Sana Dedim Bu Kadar

    Dokunma Kalbime

    Sen Az Sevmesini,

    Beceremeyenlerdensin…

  • Kapı üzerindeki (ilk paylaştığın karedeki) dizeler:

    Kalbim Kırıldı […]

    Hiç mi Elin Sızla[…]

    Size Bu Ayrılığı Y[…]

    Bir Anlattıklarım Var

    Bir de İçime Attıklarım.

    Bir Yaşadıklarım Var

    Bir de Yaşanmaz İstediklerin

    Bir Girmene Sebep Olduğum […]

    Bir de Gelmesi İçin Canımı […]

    Bir Çok Kırıp Çok Üzdüğüm […]

    Bir de Ömür Boyu Öğüt […]

    Sana İhtiyacım Var

    Dediğim Korkmasın.

    Ben Her Seni Halezerim

    O Senle Saçımı Düzdim.

Arka Plandaki Duvarlarda Seçilen Diğer Dizeler

Bu karede özellikle kırmızı ve siyah kalemle yazılmış satırlar dikkat çekiyor:

Bence Kimse

Kimseyi Zorla

Görmeden Tanıyamaz

Ayrılık Acısı Çekmeden

[…]

Bence Kimse

Kimseyi 2 […]

Görmeden Tanıyamaz

Ayrılık Acısı Çekmeden

[…]

Hayatıma Giren

Her İnsana Değerlisin Dedim

Ama Özelsin Demedim.

Ben Herkese Değer Verdim

Ama Sadece Bir İnsana

Sen Özelsin Dedim

Özel Olan O İnsanı

İste Ben Gerçekten Sevdim

O İnsanda Birtanem

Tabii ki Sendin. (yanında kalp)

Belki Sevginin

Tarifi Olmaz Ama!

Ben Seni Balım

Sensiz Yaşayamayacağım

Anlayacak Kadar Sevdim. (yanında kalp)

Yüreğin Kaldığın İçin

Farklı Olsada

Dünü Tutamadığın

Bir İsen Eğer (yanında kalp)

Benim Gibi Ayrılık

Acısı Yaşarsın Kardeş.

Kutlama, Davet ve Bir Temenni

Öncelikle duvarlara sığmayan bu yoğun duygusal üretkenliğinden ve şiir sevdasından dolayı şairimizi kutluyoruz! Duygularını kaleme dökmek elbette güzel ama sevgili şairimize naçizane bir çağrımız var: Bundan sonraki şiirlerini artık duvarlara, kapılara ya da kombilere değil; bizim sitemize, internet sitemize ve bu tarz şiir sitelerine bekliyoruz! Hem boya masrafı çıkmaz hem de dizeler dijitalde sonsuza kadar yaşar.

Son olarak temennimiz şu ki; bu kadar emeğin, hasretin ve hikâyenin izini taşıyan bu tarz mekânların bir an önce yıkılıp yok olması yerine korunması, değerlendirilmesi ya da bir şiir kafesine veya şiir müzesine dönüştürülmesi kente ayrı bir ruh katabilir. İHE

About The Author

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir