Kaderden Kadere Sığınmak
Butlan kararlar gibi savrulur
İncinen afakım.
Bir dirhem merhamet çok mu?
Dingin bir yaşam isterim derviş gibi.
Yokluk içinde tanımlanır varlık mücadelesi,
Çöl topraklarında vaha aramak gibi.
Butlan kararlar gibi kök salan düşünceler
Zihnime savrulur.
Ruhumun derinliklerinde ince bir sızı,
İstençlerimi yaralar.
Bir parça gökyüzü dilenir gözlerim,
Hükmü baştan verilmiş davaların gölgesinde.
Adım atmak, hırpalanmış bir nehrin akışı gibi;
Hem denize varmak ister insan,
Hem de yatağında kaybolmaktan korkar.
Oysa dervişin heybesinde hırs barınmaz.
Toprak yorulur da, insan umut etmekten yorulmaz.
Sığındığım bu yeni kader,
Belki de fırtınanın kalbindeki dilsiz sükûnettir.
Varsın savrulsun köksüz kararlar;
Çölün ortasında saklıdır o vaha.
Yaralı bir istencin küllerinden
Doğacaktır dingin bir sabah.
Sükût, hırpalanmış ruhun son kalesidir.
Ne mazi kanar burada, ne ati hesap sorar.
Zamanın çarkından sıyrılan her nefes
Kaderin büyük deryasına akar.
Bıraktım avuçlarımdan dünyanın kirini:
Bir hırka, bir lokma, bir de içimdeki derin sızı.
Anladım ki ey derviş;
En güvenli sığınak, yine kaderin kendi bağrıdır.