Anne-Çocuk Oyunu
– Hala!
– Canım!
– Orada ne yapıyorsun?
– Battaniyeleri ve yatakları topluyorum, kurban olduğum.
– Hala, hadi anne-çocuk oyunu oynayalım.
– İşimi bir bitireyim gülüm, sonra oynarız.
***
– Hala!
– Efendim?
– Yine mi vaktin yok?
– Ne oldu kızım?
– Anne-çocuk oyunu oynayalım…
– Bulaşıkları yıkayayım…
– Tamam…
***
– Hala.
– Uyuma vakti geldi, kurban olduğum. Sabah uyandığında ne istersen onu oynarız, tamam mı?
– Hayır, öyle demiyorum. Hadi, anne-çocuk gibi yatalım, olur mu hala?
– Biz zaten anne-çocuk gibiyiz, kurban olduğum. Zaten birlikte uyuyoruz, birlikte uyanıyoruz. Bütün gün birlikteyiz.
– Hala, beni kollarında uyut…
– Kurban olduğum, yazmam gerek…
– Hala, neden herkes yattıktan sonra yazıyorsun?
– Çünkü herkes yattıktan sonra gürültü yapacak kimse kalmıyor.
– Ama herkes uyanıkken?
– Herkes uyanıkken gürültü oluyor. Hem herkes uyanıkken benim de yapacak çok işim oluyor. Yemek, bulaşık, evi temizlemek, çamaşır yıkamak…
– Hala…
– Efendim, ne oldu küçük şeytanım?
– Annem neden bunları yapmadı da gitti ki?
– Bilmiyorum, gitti işte.
– Zaten annem değildi ki…
– Söyleme böyle.
Hala bir süre sessiz kaldı, sonra şöyle dedi ki:
– O bizim, Anne-çocuk oyunu oynamamız için gitti.
İkisi de güldü.
– Uyuman gerek artık, gece geçiyor, bütün çocuklar uyuyor şimdi.
– Bütün çocuklar anneleriyle uyuyor ama sen yanıma gelmiyorsun…
Küçük kız sessizleşti.
– Tamam, geliyorum…
– Peki, yazını yazmayacak mısın?
– Sonra yazacağım.
– Sonra mı? Ne zaman?
– Sen büyüdüğünde.
***
Hala’nın annesinin ölüm yıldönümüydü, cenaze töreninden yeni dönmüştü. Keyfi yerinde değildi. Küçük kız oyuncaklarıyla oynuyor, hoplayıp zıplıyor. Hala’nınsa gözleri yaşlıydı. Kız ona yaklaştı:
– Neden keyfin yerinde değil hala? Babanla kavga mı ettin? (Halasının kocasını onun, babası biliyordu.)
– Bilmem kızım, yorgunum.
– Yorgun musun? Dinlendikten sonra anne-kız oyunu oynayalım mı?
– Oynayalım. Nasıl istersen, nasıl oynayacağız ki, oynamasını bilmiyorum?
– Bak, sen benim annem oluyorsun. Bana para verip, pazara göndereceksin. Gidip bak, bu oyuncakları alacağım. İyi mi?
– Hayır…
– Neden ki?
– kızın gülümsemesi kayboldu, gözleri kocaman açıldı.
– Sen benim annem olacaksın…
Küçük kız kahkahalarla gülmeye başladı.
– Hala, benim kadar anne mi olur? Ben küçük bir kızım!
– Ama o gün bana büyüdüğünü söylemiştin. Ne oldu da şimdi küçük bir kız oldun?
– Hala… sen anne olmalısın…
– Neden?
– Çünkü sen yetişkinsin, ben çocuğum.
– Hayır, sen benim annem olmalısın.
– Neden hala?
– Çünkü sana annemin adını verdim.
Kız düşündü. Sonra dedi ki:
– O zaman hadi… ikimiz de anne olalım. Olur mu?
– Olalım…
– Hala, annen öldü mü?
– Hayır, gitti.
– Nereye?
– Öteki dünyaya…
– Benimki de… Gerçek anneler neden gider? Öteki dünyada ne var?.. Hala, ikimiz de anne olalım. Hem de gerçek bir anne.
– …ve de çocuk…
– Birbirimize ne demeliyiz?
– Anne kuzusu…
– Teşekkür ederim hala! İyi ki benimle anne-çocuk oyunu oynuyorsun!
O anda, kapı aralığında donakalmış, anne-çocuk oyunlarını izleyen amcasını gördü.
– Amca, halamla anne-çocuk oyunu oynuyoruz. Halam bana…
Amca hıçkırarak ağlamaya başladı.
– Amca, amca, sana ne oldu? Ağlama, seni de oyunumuza alacağız. Halam sana da para verecek ve seni de pazara gönderecek. Babama da… Hepinizin annesi olacağım… Ağlama amca…
About The Author
Çok güzel bir öykü okudum, kaleminiz sürekli olsun. Tebrikler.
Harika bir hikaye gönülden kutlarım, devamını beklerim.
Değerli yazarımız Zeynep Hanım’dan akıcı bir üslupla güzel bir hikaye, bir solukta okunan aile ilişkilerin temelini oluşturan sevgiye adanmış hikaye. Sitemizin gücüne güç katan değerli yazarımıza okuyucularımız adına en kalbi şükranlarımızı sunarız.
Hepinize içtenlikle teşekkür ederim. Sağ olun, var olun.
Çok güzel bir hikaye bayıldım, çocuksu ve masum tebrikler Zeynep Hanım.
Severek okudum, tebrikler çok güzel