Sensiz Ben
Sensiz geçen zamanım sanki yaşamamış gibi,
Senle bulmayan huzur, beni aşamaz gibi…
Seni duydum içimde; bir kıpırtı, canlanış,
Seni anlayamamışım; ne büyük bir aldanış…
Sensiz bütün arayışlarım sandım kayboluş gibi,
Emanetken bende her şey, bense sahipmiş gibi…
Seni görmenin hayali bir dem sonsuzluk gibi,
Sensiz geçen günlerim derin yolsuzluk gibi…
Bir aydınlık âlemin enginliğinde sürülürüm,
Gökkubbenin altında derin bir sırla yürürüm…
Kullarız; doğarken gün kudretine hayran olmuş,
O’nu kaybeden ne bulmuş, bulan O’nda kaybolmuş…
Hayal dolanır içimde ışıldayan yıldızlar gibi,
Tebessümün paklaştırır içimdeki her kiri…
Bir bakışın yeter bana, dağılır gecem, gamım,
Kalbim secdeye varır, susar bütün kelâmım…
Ne ben kalır ne arzu, ne dün ne de yarın,
Sen varsın; başka bir şey istemez bu canım…
Bir kurtuluştur duan, duada kabuldür adın,
Rab ne kadar şefkatli, Rahmân ne kadar yakın…
Tabiat canlı bir kitap, seninle okunmuş gibi,
Aklıma hikmet dolar, sözün dokunmuş gibi…
Bir yol buldum sonsuz kazanç, sözlerinden açarak,
Yeni bir hayat doğdu benliğimden kaçarak…
Sona varırken tek yol, Sen’le varım sonsuza,
Anlam bulur Seninle sandığım her anlamsıza…
Sensiz geçen her anım eksik bir duâ gibi,
Varlığım Sen’de tamam, kalbim Sana ram gibi…
Anladım sona yaklaşmak, sonsuza yaklaşmakmış,
Anladım senden kopunca her şey oyalanmakmış…
About The Author
