Müzik Kutusu
Bu müzik kutusuyla ilgili bir şey vardı ve bana her zaman eski evimizi hatırlatıyordu. 17 Ağustos depreminde gölcükte yıkılan ve sular altında kalan evimizi. O evimiz gibi rengârenkti bu müzik kutusu da. Bakınca insanın içi açılıyordu. Lunaparktaki rengârenk atlıkarıncalardan vardı üzerinde. Tıpkı depremde denizin altında kalan lunaparktakiler gibi. Atlıkarıncaların üzerinde de mutlu küçük biblolar vardı. Kendi çocukluğuma gidiyordu aklım hep. Depremde ölen arkadaşlarımı, onlarla geçirdiğim zamanları düşünüyordum. Evimiz lunaparka yakın olduğu için sık sık bize gelirdi arkadaşlarım. Acaba hayatta olsalar ya da deprem olmasa daha neler yaşayacaktık, ne hatıralar biriktirecektik? Büyüdüklerinde hangi mesleği yapıyor olacaklardı? Onlara olan özlemim yıllar geçtikçe daha da artıyor. Ayrılmaz dörtlüydük biz okulda. Özge, Melis, Gamze ve ben Elif. O yıl ilkokul beşi bitirip ortaokul bire geçmiştik. Sınıflarımız değişir de ayrılırız diye çok endişeleniyorduk. Meğer deprem bizi zaten ayıracakmış.
Ben ve ailem çok şanslıydık çünkü depremde evde değildik. Antalya tatilinden dönerken yolda radyodan öğrenmiştik deprem olduğunu. Sabah erkenden yola çıkıp arabanın radyosunu açtığımızda duyduklarımız bizi çok korkutmuştu. Dönüş yolu bizim için bitmek bilmemişti. Bir gün süren yolculuğumuz sonunda oturduğumuz evi, mahalledeki birçok apartmanı, evi iskambil kâğıdı gibi yıkılmış şekilde görmüştük. Komşularımız o iskambil kâğıdı gibi yıkılan apartmanların, evlerin içindeydiler. Babam, yardım etmek için gelen ekiplerin yanına gitmişti. Annem, ablam ve ben de çaresiz olanı biteni izlemiştik. Çaresizliğin ne demek olduğunu o zaman olanı biteni izlerken anlamıştık. Bizim evimiz tek katlıydı ama o da yıkılmış ve sular altında kalmıştı. Sonradan öğrenmiştik evimizin olduğu sokağın tam fay hattının üzerinde olduğunu.
Ağlayanlar, feryat edenler, yaralılar, vefat edenler, ortalık savaş alanına dönmüş gibiydi. İnsanların hayatları 45 saniyede alt üst olmuştu. O gösterişli, lüks, güzel siteler, evler, apartmanlar yerle bir olmuştu. Oysa birkaçı daha yeni yapılmıştı. Demek ki olması gerektiği gibi yapılmamışlardı. Sadece olması gerektiği gibi süslenmişlerdi insanların gözlerini boyamak için. Aslında deprem değil tedbirsizlik, bilgisizlik ve yalan söylemek öldürüyordu.
İşte doğum günümde hediye edilen bu sevimli müzik kutusu beni çocukluğuma götürüyor, bana o acı dolu günleri de hatırlatıyordu.
About The Author
