Bir Sen’im Kaldı
İhtiyarlık mevsimi sessiz biçime,
Bir veda yürüdü solmuş göçüme.
Her şeyim çağırdı kendi içime,
Ne vardı ne yoktu… Bir Sen’im kaldı.
Söz bitti, nefes de kaldı yarıda,
Bir sızı süründü gönül bağrında.
Düştüğüm kuyunun dar kenarıında,
El attm bir çula… Bir Sen’im kaldı.
Yollarda üşüdü sabrın ipleri,
Kırıldı yılların ince hepleri.
Dost bildiğim nice yüzün şekleri
Bir bir yok olurken… Bir Sen’im kaldı.
Gölge düştü gönlümün her yerine,
Yorgunluk çöreklendi dertlerime.
Sığındım kaderin mihenklerine,
Aralık bir kapı … Bir Sen’im kaldı.
Umutla tutarım günahın yası,
Açılır hayalime ebed uzantısı,
Küllenen ömrümün son parıltısı,
Sönerken içimde… Bir Sen’im kaldı.
About The Author
