Umut
Hands stretched out toward the rising sun at New Year's sunrise, brilliant light shining between fingers, future hope and hope concept
Karanlık duvarların dibinden süzülerek ve bir kuş misali yalpalayarak yol aldı. Ruhu da karın içinde izi bulunan ayakları takip eder gibi izlemeye çalışıyordu; yorgundu bî-çâreydi.
Bir çıkış yolu arıyordu. Ne yazık ki başvurduğu bütün yollar karşısına aşılmaz duvarlar şekilde çıkıyordu.
Bu minvâl üzerine düşünüp dururken kapı gıcırtısı kulaklarında yer edindi, durup düşündü…
“Bu saate kim gelebilir, kim kapımı çalabilir, beni kim sorabilir, bu saatte?” diye içinden geçirdi.
Durdu, bir daha düşündü:
Rüzgâr mı çarpmıştı kapısına, kapatmayı mı unutmuştu yoksa? Gecenin karanlığından faydalanıp kapı aralığında içeriye dalan bir fânî miydi? Yoksa bir kedi miydi?
Dalgınlık yüzüne bir ahtapotun avını sarmalaması gibi dağılmıştı.
Derin düşünceler içinde kıvranıp dururken, gözünden yaş akıyordu.
Küçük yaşlarında kaybettiği annesi, her gece rüyasını süslerdi.
Umut, kara bir gecenin zifiri karanlığında kaybolmuş bir hazineyi bulmak gibi arayıştı.
Dere kenarında umudunu boş bir çuvala yükleyip denize atan adam gibi bahtsız, bezgin, çâresizlik içinde kıvrılıp duruyordu.
Ruhu yorulmuştu.
Ayakları vücuduna destek olmaktan acizdi.
Umut-umutsuzluk dünyasında kara bir veba gibi algılanmaya başlamıştı, denizin ortasında, adacık şeklinde hapis olan benliği.
Umut, her zaman için insana ilerisi için güzel şeyler vaat ediyor.
Kara korsanların ceberrut davranış ve ifadeleri dahi bu umudu yıkmaya yetmiyordu.
Kimi keder ve istenç, birbiri ardına sıralanıyordu.
Karanlık atlasın insan vicdanlarını kapladığı bir zaman diliminde dilimize pelesenk olan adalet anlayışı ve dünya görüşü çerçevesinde değerlendirildiğinde, içinden çıkılmaz sokaklara açılan labirentte kendini hisseder insanlar.
Düşünen ve çâre dilenenler…
Çözüm yollarının tıkandığı anda insanların kafasını, zihninde yanan ışıklar gelecek için, yol bulmak için birer soru işaretleri ile kaplar.
Zihinler bulanıklaşır, doğruyu ortaya koyamaz.
Bir girdaptan diğerine yuvarlanıverir, kendince.
Bu noktada umut devreye girer.
Umut, insanı ayakta tutan yegâne güç, kudret.
Güneş ışınları karanlığın korku dolu yüzü ile yer değiştirdiğinde insan üzerindeki etkisi daha bir belirgin olmakta.
İnsan, karanlıktan gelebilecek tehlikelere karşı Yaradan’a sığınırken aynı zamanda kendi çıkarlarını da ön plana çıkarmakta.
Yaman bir mücadele içine girer insan. Korku bir tarafta mobbing uygularken öte tarafta iç çekişmeler kafaları kurcalaya dursun bir çıkış yolu bulmamanın verdiği eziklikle basamakları adımlar.
Gecenin içinden gelen sesler, kulaklarını ziyaret ettiğinde, düşler ülkesinin bilinmez bir bölümünde çakılı kalmıştı.
Nasıl bir çıkış düşünmüştü, onu da bilemiyordu.
About The Author
