YENİCE-KENT-ORMANI-TESİSLER

Yağmurlar yağdı,
Gök çatlıyor Karadeniz’de.
Deniz, en hırçın sesiyle nida ediyor;
Bulutlar çökmüş, yas tutuyor.
Çatılar ses veriyor:
“Uyan!” diyor yağmurlar, “geldik yine.”

Ey ilahi tecelli,
Ey gönlümün teselli pınarı…
Gelmez oldun,
Gelmez oldun…
Yüreğimin en ince yerinden
Geçtin yine,
Yine de gelmez oldun;
Yok oldun… yok…

Kalbim anıyor seni derinden,
Ey yüce Mevlâm…
Ruhum serden geçiyor
Eski hazan bahçelerinden.
Sızlayan, en ince ve en derin yerimden
Yürüyorum  hep o bahçelerden…

Kış geldi diye sanma
Kar yağar da örter üstümü anla
Toprak olur gideriz rahmana
Yürekte uyanan o his,
O tecelli bir kez doğdu mu gönülde,
Kâinatı eritecek güç verir Allah.
Yakar kâinatı da…
Yok eder, siler aşk odunu da…

About The Author

3 thoughts on “Hazan Bahçeleri

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir